آتش «جارسوزی» بر خرمن امنیت غذایی

 به گزارش گروه کشاورزی و محیط زیست خبرگزاری صدا و سیما ، در حالی که امنیت غذایی اولویت نخست برنامه‌های توسعه‌ای کشور است، آمارهای وزارت جهاد کشاورزی از فاجعه‌ای خاموش خبر می‌دهد؛ سالانه تا نیم‌میلیون هکتار از زمین‌های زراعی پس از برداشت محصول، در آتش «جارسوزی» می‌سوزند. این پدیده نه تنها حاصل‌خیزی خاک را نابود می‌کند، بلکه با وجود جرم‌انگاری صریح در قانون حفاظت از جنگل‌ها و مراتع، همچنان به عنوان یک رویه نادرست در چرخه کشاورزی کشور تداوم دارد.

آتش‌زدن بقایای گیاهی (جارسوزی)، تصوری غلط برای آماده‌سازی سریع زمین برای کشت دوم است. این اقدام غیرعلمی، میکروارگانیسم‌های مفید خاک را از بین برده، مواد آلی و نیتروژنِ موجود در بقایا را دود کرده و به هوا می‌فرستد و با کاهشِ نفوذپذیری خاک، عملاً فرسایشِ شدید و افتِ عملکرد در دوره‌های بعدیِ کشت را تضمین می‌کند.

بر اساس ماده ۴۵ قانون حفاظت و بهره‌برداری از جنگل‌ها و مراتع کشور، آتش‌زدن بقایای گیاهی در مزارع مجاور جنگل‌ها و مراتع (و در مفهوم عام برای اراضی زراعی) جرم محسوب شده و مستوجب پیگرد قانونی است. با این حال، فقدان نظارتِ میدانیِ کافی و نبودِ تجهیزاتِ مکانیزه برای برگرداندنِ بقایا به خاک، سبب شده است که قانون‌گریزی در این بخش به رویه‌ای عادی بدل شود.